jeden z głównych tematów w malarstwie. Jest to kompozycja przedmiotów zestawionych ze sobą. Po raz pierwszy termin “martwa natura” użył holender Houbraken w XVIII wieku. Jednak elementy martwej natury pojawiały się znacznie wcześniej bo juz w starożytności, ale jako gatunek samodzielny wyodrębnił się dopiero w dobie renesansu. Ten rodzaj malarstwa u którego podłoża leżało dążenie do wiernego naśladowania rzeczywistości jakiemu hołdowali malarze niemieccy i niderlandzcy rozwijał się przede wszystkim w epoce baroku w XVII wieku (m.in.W.C. Heda, J.D. de Heem, P. Claesz,
F. Snyders, F. de Zurbaran, J. Chardin, W. Kalf i wielu innych). Tworzyli oni martwe natury z kwiatami owocami z nakryciami stołu, trofeami myśliwskimi, narzędziami kuchennymi itp. We Francji w XVIII wieku kontynuowano te tradycje. W XIX-XX wieku tworzyli martwe natury stosują nowe środki wyrazu, techniki np.: V. van Gogh, P. Gaguin,P. Cezanne, G. Braque, Picasso, C. Soutine, T. Wesselmann i wielu innych.